Inwijding in dromenland

1 december 2023

Een artikel dat ik heb geschreven voor het Droomjournaal van de VSD (december 2023).

Begin 2019 bezocht ik een droomweekend van Hein Stufkens bij La Cordelle in Cadzand. Ik had er zin in. In 2018 kwam ik voor het eerst in aanraking met dromen en het reflectief betekenis geven aan dromen. Dromen als gids van jezelf, de taal van de ziel, het raakte iets diep in mij. Tegelijkertijd was ik ook best zenuwachtig. Ik was langzaam aan het opkrabbelen uit een verwarrende periode van een plotseling spiritueel ontwaken, een burn-out, het erkennen en helen van trauma en een psychose gerelateerd aan mijn droomwereld. Kortom een periode van ‘de donkere nacht van mijn ziel’ en tevens het startpunt van een mooie reis: een reis van dood en overleven naar leven.

Bij binnenkomst bij La Cordelle werd ik verwelkomd door Hein. Hij vroeg me waar ik al die tijd was geweest. Ik voelde me welkom, maar voelde ook verwarring. Alsof hij mij al kende. En hoezo, waar was ik al die tijd geweest? Ik was er toch gewoon. Het duurde nog een tijd voordat ik de boodschap van zijn woorden pas echt begreep. Want terwijl ik dacht dat ik ‘hier’ gewoon was, was ik er eigenlijk niet. Niet echt. Een leven lang weggevlucht in gedachten en verhalen in mijn hoofd, in overtuigingen, verwachtingen van mezelf en anderen en aangeleerde patronen. Een periode van overleven, niet in verbinding met mijn eigen gevoel en mijn lijf. Niet in verbinding met mezelf en daardoor ook niet in staat om me te verbinden met de mensen om me heen. Onderdrukt en vergeten trauma. Een periode van niet echt aanwezig kunnen zijn. Onbewust verbonden met standje overleven.

Ik droomde dat weekend de volgende droom:

Ik kijk naar een heroïsch verhaal, een soort sprookje. Het gaat over het jongetje Miro. Hij staat met een oudere man in een wensvijver. Het water is kraakhelder. Er liggen allemaal muntjes op de grond. Ook iets met een spiegelbeeld. Miro wordt er plotseling weggehaald, ik zie niet door wie of wat. Wel zie ik hem nog verderop. Omgeven door wat hem heeft bedreigd (rechts) en datgene wat hem wil helpen (links). Als ik wakker word, vermoed ik dat het verhaal zich afspeelt in de tijd van Rumi.

Het was een heel heldere droom. De betekenis ervan werd me in de jaren daarna beetje bij beetje duidelijk. Een heroïsch verhaal, een sprookje; het verhaal over hoe ik in de jaren daarna op zoek ging naar mijzelf en wat er nodig is om mijn leven ten volle te leven. Het sprookje dat uit kan komen als je er maar in gelooft, ook al kom je nog zo veel obstakels tegen op je weg. Droomtaal, de taal van de ziel, die gehoord en gezien wil worden, gevoeld wil worden in ons fysieke lijf en die ons uitnodigt om onze eigen dromen op aarde te leven. Het dromenveld, van waaruit ik nu ook andere mensen begeleid op hun zoektocht naar verbinding en hun innerlijk weten.

Het jongetje Miro – ik ontmoette hem jaren later via lichaamswerk – is mijn ongeboren tweelinghelft van wie niemand het bestaan heeft geweten. Hij leerde me hoe ingrijpend het is als je al voor je geboorte afscheid moet nemen van iemand met wie je sterk verbonden bent en wat de impact daarvan is voor het leven op aarde. Miro die in de droom wordt weggehaald: de ongeboren ziel, voor wie het (nog) niet de juiste plaats en tijd was voor een leven op aarde.

De naam Miro betekent ‘vrede’. Hij liet me zien dat we allereerst verantwoordelijk zijn voor de vrede in onszelf, voor de harmonie vinden tussen de mannelijke en vrouwelijke energie in onszelf. Want alleen als we vrede hebben in onszelf, zijn we in staat om vrede waar te nemen in de wereld om ons heen. Die nacht kreeg ik ook een ingeving dat zijn naam te maken had met Joan Miró, een Spaanse kunstschil- der. Zijn schilderijen doen me denken aan de droomwereld, ogenschijnlijk onsamenhangende beelden die betekenis krijgen, als je dat wat je ziet kunt verbinden met je gevoel.

De oudere man in de droom herken ik inmiddels als de energie van mijn overleden opa, een lieve en wijze man, die manisch depressief was en gedurende zijn leven regelmatig een periode werd opgenomen in een ‘gekkenhuis’. Mijn opa, van wie ik nu vermoed, dat hij de wereld met andere ogen zag en die in zijn tijd niet werd begrepen door de mensen om hem heen. Een man die droomde, beelden zag en stemmen hoorde en daar de weg in kwijt raakte.

Het kraakheldere water. Het water dat in het medicijnwiel symbool staat voor emoties en de natuurlijke stroom van het leven en daarmee ook voor mijn eigen emoties en mijn eigen stroom van het leven. Ik heb er de afgelopen jaren via lichaamswerk, begeleiding met paarden, droomwerk en de wijsheid vanuit het sjamanisme veel helderheid op gekregen. Het leerde me mijn eigen onderstroom en bovenstroom met elkaar te verbinden.

De muntjes op de grond. De uitnodiging om een beweging te maken naar mijn eigen gronding, mijn eigen emoties doorvoelen. De weg van heling, via gronding en verbinding met mijn lijf, waarbij ik loskom van het patroon van angst en van controle willen houden. De weg naar aanwezig kunnen zijn in het hier en nu. Daar waar ons eigen goud verborgen ligt en de flow van het leven zichtbaar en voelbaar wordt.

Rechts en links, de bedreiging en de hulp. De mannelijke (rechts) en vrouwelijke (links) voorouderlijn waaruit ik ben geboren en ook symbool voor de polariteit die we op aarde ervaren. Een polariteit waarin beide tegenpolen elkaar nodig hebben, omdat het een slechts betekenis krijgt door de aanwezigheid van het ander. De uitnodiging om deze te verbinden en een breder en ander perspectief te zien, om van daaruit de eenheid te ontmoeten in mijzelf en in de wereld om me heen.

Rumi en zijn bekende gedicht ‘De herberg’. De uitnodiging om alles in mijn dromen en mijn leven te verwelkomen als gasten, ook de ongenode, wetende dat ze me iets te vertellen hebben; mij laten ervaren en groeien, me laten lachen of huilen en me daarmee helpen mijn eigen droom op aarde te leven, in verbinding met al wat is.

Zomaar een droom, helder in de nacht. Dat weekend, die nacht en die droom voelden als een persoonlijke inwijding om het pad van dromen verder te volgen.

 


 

Als systemisch begeleider werk ik graag met de taal van dromen. Ik gebruik dromen, metaforen en symboliek als ingang om mensen bewust te maken van de betekenis van hun dromen. Om ruimte te geven aan dat wat gezien, gehoord en gevoeld mag worden. Om daarmee een groter bewustzijn en ander perspectief te creëeren van jezelf en de wereld om je heen. Ik maak hierbij gebruik van o.a. droomopstellingen, droomdialoog, trancereizen en mijn intuïtieve ingevingen.

#dromen #droomtaal #droomopstellingen #droomdialoog #patronen #dromenalsmedicijn #droomorakel

41x gelezen

2 reacties

  1. Lieve Mirjam

    Wat een prachtig artikel schrijf je !

    De uitleg Vd symboliek van alle dromen 💭 is een genot om te lezen

    Tis bijna poëzie zoals jij processen & fenomenen, gewaarwordingen & andere observaties beschrijft

    En zo direct v vanuit jouw ziel
    Jouw authenticiteit

    Mooie reis 🧳 weer

    Ik kijk uit naar jouw volgende reis 🧭

  2. Hallo lezer, dankjewel voor je fijne reactie. Ik kan helaas niet zien wie je bent, dat zal ik nog even aanpassen bij het reactieveld. Hartelijke groeten, Mirjam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *